ไว้อาลัยเหล่าอี๊(น้องสาวอาม่า)
ขอให้ไปที่ๆดีกว่า หมดห่วงหมดทุกข์หมดโศกนะคะ

ตั้งเเต่ไปเฝ้าตอนที่ป่วย โคม่าที่รพ. ภาพสะเทือนอารมณ์มากจริงๆ ติดตาอยู่จนถึงตอนนี้
นอนพงาบๆ ตัวเกร็ง สั่น น้ำตาแกก็ไหลทั้งๆไม่ได้สติ สายนู่นนี่นั่นเยอะโคตร
กลางวันลางานผลัดกันมาเฝ้า ทีเเรกคิดว่าเอาไปเฝ้าไข้คงไม่ยากอะไรมากหรอก เเค่ไปนั่งๆนอนๆ
คืนแรกญาติอีกคนเฝ้า คืนที่สองเป็นเรา อุส่าเเบกงานไปทำ เเม่มคิดผิดมากค่ะ ทั้งคืนไม่ได้นอน
พยาบาลต้องมาดูทุกสิบนาที
เดี๋ยวก็เสียงเตือนดัง ปิ๊บๆ เดี๋ยวๆหมอก็เข้ามาตรวจอาการ
เช้าวันต่อมาได้กลับบ้านเเทบสลบ หลับลืมโลกมากกก

ตกเย็นต้องกลับไปเฝ้าใหม่ เเต่คืนที่สามเอาเข้าห้องไอซียูเเล้ว ญาติไม่ต้องเฝ้า

วันรุ่งขึ้นก่อนเข้าฝ่าตัด หมอบอกว่าหัวใจหยุดเต้น เลยไม่ผ่าเเล้ว สักพักหัวใจกลับมาเต้นใหม่จ้า ตกใจเลย
เราคิดในใจว่า อาเหล่าอี๊เเกคงจะสู้กับตัวเองน่าดู เเต่สู้ได้ไม่นาน หมอก็บอกว่าเสียเเล้ว

วันรุ่งขึ้นก็ต้องจัดงานศพต่อ เพลียร่างมาก พูดตรงๆ
ในชีวิตยังไม่เคยมีประสบการณ์เสียใครในหมู่ญาติๆเลย พอมาเห็นทุกขั้นตอนเเบบนี้
เเล้วรู้สึกช๊อคๆ ประมาณว่า จากคนทีเคยเดิน เคยเห็นกันอยู่ มาวันนี้เห็นได้เเค่รูปตั้งหน้าศพซะเเล้ว
มันอึนๆ มึนๆ  ยิ่งอยู่ในงานก็ยิ่งปลง เส้นกั้นระหว่างความเป็นความตายมันบางจัง หดหู่ i__i


ยังไงก็ขอให้อาเหล่าอี๊เดินทางโดยสวัสดิภาพไม่ต้องเป็นห่วงคนข้างหลังนะคะ หลับให้สบายค่ะ